Efesiërs - Hoofstuk 4
Updated: Oct 25
23 September 2026
EFÉSIËRS 4:1 AFR53
Ek vermaan julle dan, ek, die gevangene in die Here, om te wandel waardig die roeping waarmee julle geroep is,
Die eerste helfte van Efesiërs, hoofstukke 1–3, het op leerstellings gefokus.
Die term leerstelling kom van die Latynse woord doctrina, wat onderrig of instruksie beteken. Leerstellings is noodsaaklik om God se wil te verstaan, 'n gesonde geloof te handhaaf en die integriteit van die Kerk se leringe te verstaan.
Nou gaan Paulus vir ons leer hoe om die leerstellings prakties toe te pas.
Hy begin hierdie hoofstuk deur sy gehoor te vermaan of te smeek om te luister. Hy het dieselfde in Romeine 12 gedoen.
Ek vermaan julle dan, broeders, by die ontferminge van God, dat julle jul liggame stel as 'n lewende, heilige en aan God welgevallige offer — dit is julle redelike godsdiens. ROMEINE 12:1 AFR53
Paulus sê vir ons waar hy is terwyl hy die brief skryf. Hy is ‘n gevangene van die Here - hy was vir twee jaar onder huisarres in Rome.
En Paulus het twee volle jare in sy eie gehuurde huis gebly en almal ontvang wat na hom gekom het, terwyl hy die koninkryk van God gepreek en onderrig gegee het aangaande die Here Jesus Christus, met volle vrymoedigheid sonder enige verhindering. HANDELINGE 28:30-31 AFR53
Hy bemoedig gelowiges om 'n lewe te lei wat eer aan God se genadegawes bring. Paulus sê aan gelowiges dat ons waardig moet wandel in die roeping waarmee ons geroep is.
Hoofsaak is dat julle lewenswandel in ooreenstemming met die evangelie van Christus moet wees. As ek dan kom, sal ek self sien, of as ek nie kan kom nie, sal ek deur berigte hoor dat julle in volkome eensgesindheid standvastig saamstry vir die geloof in die evangelie. FILIPPENSE 1:27 AFR83
en betuig het dat julle waardiglik moet wandel voor God wat julle tot sy koninkryk en heerlikheid roep. I THESSALONICENSE 2:12 AFR53
sodat julle waardiglik voor die Here mag wandel om Hom in alles te behaag en julle in elke goeie werk vrug mag dra en in die kennis van God mag groei, KOLOSSENSE 1:10 AFR53
Wanneer ons werklik verstaan hoeveel God vir ons gedoen het, sal ons Hom natuurlik uit dankbaarheid wil dien en aan Hom gehoorsaam wil wees.
Om te verstaan wie ons is, vorm die grondslag van hierdie lewenswandel wat by ons roeping pas.
Die gedagte is duidelik. Ons leef nie op ’n manier wat by ons roeping pas sodat God ons sal liefhê nie, maar omdat Hy ons reeds liefhet. Dit spruit voort uit dankbaarheid, nie uit ’n begeerte om verdienste te verwerf nie.
24 September 2026
EFÉSIËRS 4:2a AFR53
met alle nederigheid en sagmoedigheid, ……………..
Paulus wys nou vir ons hoe ons lewenswandel waardig kan wees volgens die roeping waarmee elkeen geroep is. Hy begin deur ‘n paar karaktereienskappe te gee.
1. Nederigheid
Die eerste eienskap is nederigheid. In die Griekse kultuur was nederigheid as 'n gebrek beskou – iets wat slegs deur slawe beoefen moes word. Paulus het egter verklaar dat gelowiges in hul daaglikse lewenswandel volkome nederig moet wees.
Soms is dit makliker om ‘n eienskap te verstaan as jy weet wat die teenoorgestelde daarvan is. Nederigheid is die teenoorgestelde van hoogmoed. Hoogmoed is deesdae baie in die nuus, makliker herkenbaar as ons na die Engelse woord kyk - pride.
Christene moet besef wie hulle in God se plan is.
Want deur die genade wat aan my gegee is, sê ek vir elkeen wat onder julle is, dat hy nie van homself meer moet dink as wat 'n mens behoort te dink nie; maar dat hy daaraan moet dink om besadig te wees na die maat van geloof soos God dit aan elkeen toebedeel het. ROMEINE 12:3 AFR53
Hy moet meer word, maar ek minder. JOHANNES 3:30 AFR53
Die deug van nederigheid word eerste genoem want Paulus beklemtoon die eenheid van die Kerk - hoogmoed bevorder verdeeldheid, terwyl nederigheid eenheid bevorder.
Ek is derde? Ja, want Christus is eerste en ander tweede. Dit beteken dat ons nie 'n hoër – of ‘n laer – dink van onsself moet hê as wat gepas is nie.
2. Sagmoedigheid
Sagmoedigheid is nie swakheid nie. Dit is krag onder beheer, sonder dat jy enigiets moet bewys.
Moses was sagmoedig Numeri, en tog was hy kwaad Eksodus.
Maar die man Moses was baie sagmoedig, meer as al die mense op die aardbodem. NÚMERI 12:3 AFR53
En toe hy naby die laer kom en die kalf en koordanse sien, het die toorn van Moses ontvlam, en hy het die tafels uit sy hande gegooi en hulle onder aan die berg verbrysel. EXODUS 32:19 AFR53
Jesus was sagmoedig Matteus 11, en tog ook kwaad in Matteus 21.
Neem my juk op julle en leer van My, want Ek is sagmoedig en nederig van hart, en julle sal rus vind vir julle siele; MATTHÉÜS 11:29 AFR53
En Jesus het in die tempel van God ingegaan en almal wat in die tempel verkoop en koop, uitgejaag en die tafels van die geldwisselaars en die stoele van die duiweverkopers omgegooi. En Hy sê vir hulle: Daar is geskrywe: My huis moet 'n huis van gebed genoem word. Maar julle het dit 'n rowerspelonk gemaak. MATTHÉÜS 21:12-13 AFR53
Sagmoedigheid beteken om jou aan die wil van God te onderwerp. Die Griekse woord prautēs is gebruik vir kalmerende medisyne, 'n mak jong donkie en 'n sagte wind.
25 September 2026
EFÉSIËRS 4:2b AFR53
…….., met lankmoedigheid, terwyl julle mekaar in liefde verdra
Ons gaan voort om te bepaal hoe ons lewenswandel waardig kan wees volgens die roeping waarmee elkeen geroep is.
3. Lankmoedigheid
Lankmoedigheid beteken om geduldig te wees - die vermoë om ongemak te verduur sonder om terug te veg.
4. Verdraagsaamheid
Verdraagsaamheid is om alles wat onaangenaam is van ander mense, liefdevol te verdra.
Die liefde is lankmoedig en vriendelik; die liefde is nie jaloers nie; die liefde praat nie groot nie, is nie opgeblase nie, I KORINTHIËRS 13:4 AFR53
Verdraagsaamheid is ook ‘n vrug van die Gees.
Maar die vrug van die Gees is liefde, blydskap, vrede, lankmoedigheid, vriendelikheid, goedheid, getrouheid, sagmoedigheid, selfbeheersing. GALÁSIËRS 5:22 AFR53
Die Griekse woord anechomenoi, wat vertaal word as om mekaar te verdra, beteken om telkens weer verantwoordelikheid te aanvaar. Die gedagte is om mekaar voortdurend en geduldig te verdra of te verduur. Dit is 'n belangrike uiting van die liefde wat gelowiges in Christus vir mekaar behoort te hê, soos aangedui deur Paulus se byvoeging van die frase in liefde. Soos ons weet, bedek die liefde 'n menigte sondes.
Maar bo alles moet julle mekaar vurig liefhê, want die liefde sal 'n menigte sondes bedek. I PETRUS 4:8 AFR53
Eenheid van die Gees word ook in Johannes 17 beskryf.
dat almal een mag wees net soos U, Vader, in My en Ek in U; dat hulle ook in Ons een mag wees, sodat die wêreld kan glo dat U My gestuur het. JOHANNES 17:21 AFR53
Die woord wat Paulus hier vir eenheid gebruik (henotēs in Grieks), verwys na 'n toestand van harmonie of eenheid wat slegs deur lede van Christus se liggaam – die kerk – ervaar kan word.
Hierdie eenheid bestaan reeds as 'n geestelike werklikheid deur die werk van die Heilige Gees in die gelowige se lewe.
Die eenheid van die Gees kom van God, maar die uiting daarvan kan deur mense vernietig word en moet daarom bewaak en in stand gehou word.
en ernstig strewe om die eenheid van die Gees te bewaar deur die band van die vrede. EFÉSIËRS 4:3 AFR53
26 September 2026
EFÉSIËRS 4:4 AFR53
Dit is een liggaam en een Gees, soos julle ook geroep is in een hoop van julle roeping;
Paulus sê dat die liggaam van Christus een groep is en hy noem sewe maniere waarop ons reeds met mekaar verenig is. Hierdie sewe aspekte is almal geestelik van aard. Dit is kenmerke wat ons identifiseer as deel van dieselfde familie, bestem vir dieselfde ewige toekoms.
1. Een liggaam.
Die woord liggaam verwys na die kerk vanaf Pinkster tot en met die Wegraping. Elke persoon op aarde wat deur geloof in Jesus Christus deur die Gees van God wedergebore is, is 'n lid van die kerk.
Ons is een liggaam van mense. Die punt is dat daar nie verskeie afsonderlike liggame is nie. Menslik gesproke verdeel ons die liggaam van Christus op verskeie maniere met verskillende denominasies, teologiese sienings, affiliasies ens, maar hierdie dinge verander nie die feit dat ons een instelling, een liggaam is nie.
2. Een Gees.
Die een liggaam word bymekaargehou deur die inwoning van die Gees van God.
Die Gees self getuig saam met ons gees dat ons kinders van God is; ROMEINE 8:16 AFR53
Die Heilige Gees is ook nie iets wat ‘n persoon kan koop nie, soos Simon in die boek Handelinge gou agtergekom het. Dit is ‘n saak van elkeen se hart om reg te wees voor God.
En toe Simon sien dat deur die handoplegging van die apostels die Heilige Gees gegee word, het hy hulle geld aangebied en gesê: Gee aan my ook hierdie mag, sodat elkeen wat ek die hande oplê, die Heilige Gees kan ontvang. Maar Petrus sê vir hom: Mag jou geld saam met jou vergaan, omdat jy gedink het om die gawe van God deur geld te verkry. Jy het geen deel of lot in hierdie saak nie, want jou hart is nie reg voor God nie. HANDELINGE 8:18-21 AFR53
3. Een hoop in ons gemeenskaplike roeping.
Elke gelowige is geroep tot dieselfde hoop op 'n toekomstige ewigheid saam met Christus.
Geseënd is die God en Vader van onse Here Jesus Christus wat na sy grote barmhartigheid ons die wedergeboorte geskenk het tot 'n lewende hoop deur die opstanding van Jesus Christus uit die dode. I PETRUS 1:3 AFR53
Maar heilig die Here God in julle harte en wees altyd bereid om verantwoording te doen aan elkeen wat van julle rekenskap eis omtrent die hoop wat in julle is, met sagmoedigheid en vrees; I PETRUS 3:15 AFR53
27 September 2026
EFÉSIËRS 4:5-6 AFR53
een Here, een geloof, een doop, een God en Vader van almal, wat oor almal en deur almal en in julle almal is.
4 & 5. Een Here, een geloof.
Ons dien een Here deur een geloof. Hierdie punte behoort vanselfsprekend te wees.
Daar is een Here, wat beteken, een Verlosser-God. Soos Petrus verklaar het:
En die saligheid is in niemand anders nie, want daar is ook geen ander naam onder die hemel wat onder die mense gegee is, waardeur ons gered moet word nie. HANDELINGE 4:12 AFR53
Hier sal die wêreld ons weer as onverdraagsaam bestempel omdat ons nie kan aanvaar dat daar enige ander weg na die hemel is nie.
Maar om aan die waarheid vas te hou, is nie onverdraagsaamheid nie... dit is liefde. Ons boodskap is die enigste een wat red.
Net so het ons deur een geloof – wat een belydenis beteken – deel geword van God se huisgesin.
Die enigste weg na redding is deur geloof in die voltooide werk van Jesus Christus.
Paulus stel dit eenvoudig.
As jy met jou mond die Here Jesus bely en met jou hart glo dat God Hom uit die dode opgewek het, sal jy gered word; ROMEINE 10:9 AFR53
6. Een doop.
Ons as Christene het almal een doop ervaar. Paulus praat van die geestelike doop wat deur die Gees van God kom. Die doop deur die Gees vind plaas die oomblik wanneer ons tot geloof kom. Dit is ons gemeenskaplike ervaring van wedergeboorte.
Net ter verduideliking - Paulus praat nie hier van die waterdoop nie, want dit is duidelik dat ons nie almal dieselfde waterdoop ondergaan het nie. Sommige gelowiges word nooit met water gedoop nie, hetsy weens ongehoorsaamheid of 'n gebrek aan geleentheid.
Die rower aan die kruis is byvoorbeeld nooit met water gedoop nie, tog het Jesus gesê dat hy saam met Hom in die paradys sou wees. Verder pas verskillende kerke die waterdoop op verskillende maniere toe.
7. Een God en Vader van almal.
Ons is almal kinders van dieselfde God en Vader.
Ongeag watter verskille ons aardse lewens kenmerk, ongeag hoeveel ons mekaar teleurstel, verontagsaam of irriteer, en ongeag hoe dikwels ons dalk versuim om liefde aan mekaar te betoon - bloed is dikker as water, soos die spreekwoord sê.
Ons is almal kinders van dieselfde God en Vader wat ons in Sy gesin ingeroep het. Niemand van ons het rede gehad om ons aanneming te verwag of te verdien nie. Ons het almal God se genade nodig en ons is almal broers en susters.
28 September 2026
EFÉSIËRS 4:7 AFR53
Maar aan elkeen van ons is die genade gegee volgens die mate van die gawe van Christus.
Paulus keer terug na die tema van genade, en fokus op die geestelike gawes. Hy leer vir ons dat God aan elke persoon genade voorsien presies wat hy of sy nodig het, na gelang van wie en waar hulle is.
Met ander woorde, God se genade word persoonlik uitgedeel. Hy weet presies wat ons nodig het en hoe om in daardie behoefte te voorsien. Hierdie genade word in verskillende mate gegee, soos God dit goedvind volgens die maat van die gawe van Christus.
Geestelike gawes behels 'n verskeidenheid vermoëns, tog behoort al ons gawes saam te werk in diens van God.
Want soos ons in een liggaam baie lede het en die lede nie almal dieselfde werking het nie, so is ons almal saam een liggaam in Christus en elkeen afsonderlik lede van mekaar. En ons besit genadegawes wat verskil volgens die genade wat aan ons gegee is: ROMEINE 12:4-6 AFR53
Daar is wel verskeidenheid van genadegawes, maar dit is dieselfde Gees; en daar is verskeidenheid van bedieninge, en tog is dit dieselfde Here; en daar is verskeidenheid van werkinge, en tog is dit dieselfde God wat alles in almal werk. I KORINTHIËRS 12:4-6 AFR53
In Efesiërs 3:8 het Paulus geleer dat genade aan hom gegee is om aan die heidene te preek.
Aan my, die geringste van al die heiliges, is hierdie genade gegee om onder die heidene die evangelie van die onnaspeurlike rykdom van Christus te verkondig, EFÉSIËRS 3:8 AFR53
Paulus is as apostel geroep, maar het nie verskeie genadegawes van God ontvang nie. Hy was nie bekommerd oor die gawes wat hy nie gehad het nie, inteendeel, Paulus het daarop gefokus om die meeste te maak van dit wat God wel aan hom gegee het.
Petrus het in sy eerste brief die volgende gesê.
Namate elkeen 'n genadegawe ontvang het, moet julle mekaar daarmee dien soos goeie bedienaars van die veelvuldige genade van God. I PETRUS 4:10 AFR53
Paulus het geleer dat redding deur genade geskied, dat ons deur genade leef en dat ons deur genade volgens ons geestelike gawes optree.
Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie. EFÉSIËRS 2:8-9 AFR53
29 September 2026
EFÉSIËRS 4:8 AFR53
Daarom sê Hy: Toe Hy opgevaar het in die hoogte, het Hy die gevangenes gevange geneem en gawes aan die mense gegee.
Paulus haal in hierdie vers Psalm 68:19 aan. Dit lyk asof Paulus aangeneem het dat sy gehoor hierdie verwysing van die Psalms sou herken sonder dat hy dit eksplisiet moes verduidelik. Dit impliseer dat vroeë Christene die Psalms algemeen in hul byeenkomste gebruik het.
U het opgeklim na die hoogte, U het gevangenes weggevoer, U het geskenke geneem onder die mense; ja, ook wederstrewiges om daar te woon, o HERE God! PSALMS 68:19 AFR53
Die aanhaling self verwys na twee handelinge wat in Jesus vervul is.
1. Jesus se hemelvaart.
2. Jesus het gawes aan die mense gegee.
Alle gelowiges beskik oor ten minste een geestelike gawe. Sommige word in die Skrif genoem, terwyl daar moontlik ander is wat nie uitdruklik in die Bybel vermeld word nie.
Die fokus van Paulus se onderrig is nie op hoeveel gawes, of selfs watter gawes, 'n persoon het nie. Die kernpunt is eerder dat Christene daarna moet streef om die gawes wat God gegee het, te gebruik om ander te dien.
Verse 9 en 10 vorm 'n interessante kantlyn opmerking binne die hooftema van die gedeelte. Die verandering van onderwerp is so skielik dat die meeste vertalings hierdie woorde tussen hakies plaas. Paulus lei af dat, as Jesus opgevaar het, Hy eers moes neergedaal het.
Maar dít: Hy het opgevaar — wat beteken dit anders as dat Hy ook eers neergedaal het in die onderste dele van die aarde? EFÉSIËRS 4:9 AFR53
Presies soos Johannes dit ook beskryf het.
En niemand het opgevaar in die hemel nie, behalwe Hy wat uit die hemel neergedaal het, naamlik die Seun van die mens wat in die hemel is. JOHANNES 3:13 AFR53
Die feit dat Jesus opgevaar het, beteken dat Hy eers moes neergedaal het en daarna opgevaar het na die hemel. Die verwysing na bokant al die hemele kan verstaan word as bo die hemelruim, aangesien dieselfde Griekse woord vir beide die lugruim en die hemel gebruik word.
Jesus het na die hemelse sfere opgevaar – 'n gebied buite die bekende fisiese wêreld – en sit nou aan die regterhand van die Vader.
Hy wat neergedaal het, is dieselfde as Hy wat opgevaar het bokant al die hemele, sodat Hy alles tot volheid kan bring. EFÉSIËRS 4:10 AFR53
30 September 2026
EFÉSIËRS 4:11 AFR53
En Hy het gegee sommige as apostels, ander as profete, ander as evangeliste, ander as herders en leraars,
Paulus noem hier 5 ampte wat Jesus as gawes aan die kerk gegee het.
Apostels - Die term apostel beteken iemand wat gestuur is. In die Skrif verwys dit spesifiek na 'n persoon wat deur Jesus – of in 'n breër sin deur die vroeë kerk – aangestel is om die evangelie te verkondig.
Die apostels was gemagtigde verteenwoordigers van Jesus Christus. Die bekendste groep apostels is die Twaalf wat Jesus persoonlik uitgekies het. Hulle het Jesus vergesel, direk by Hom geleer en opleiding ontvang, waarna hulle opdrag gekry het om Sy leerstellings te versprei.
'n Bepalende kenmerk van die oorspronklike apostels was hul status as getuies van die opstanding.
Buiten die Twaalf is Paulus die mees prominente apostel wat direk deur Jesus self aangestel was.
Paulus, 'n apostel nie vanweë mense of deur 'n mens nie, maar deur Jesus Christus en God die Vader wat Hom uit die dode opgewek het, GALÁSIËRS 1:1 AFR53
Profete - 'n Profeet is iemand wat deur God gekies is om Sy boodskappe en leiding aan die mense oor te dra. Profete speel 'n deurslaggewende rol in die Bybel. Hulle tree op as God se woordvoerders, waarsku teen dreigende oordeel, roep op tot bekering en maak God se wil en toekomstige planne bekend.
Profete was dikwels geroep om moeilike boodskappe oor te dra wat soms tot vervolging en verwerping gelei het. Hulle is gekenmerk deur hul onwrikbare toewyding aan God se waarheid, en het dikwels alleen gestaan teen maatskaplike norme en valse leerstellings.
Die Bybel beklemtoon dat ware profete geken word aan hulle vrugte en hul ooreenstemming met God se woord. Deuteronomium 18:22 bied ’n toets vir ware profesie.
as die profeet in die Naam van die HERE spreek, en wat hy gesê het, gebeur nie en kom nie uit nie, dan is dit die woord wat die HERE nie gespreek het nie; deur vermetelheid het die profeet dit gespreek; jy mag vir hom nie bang wees nie. DEUTERONÓMIUM 18:22 AFR53
Evangeliste - Evangeliste word gekenmerk deur hul passie om die Evangelie te deel en hul vermoë om die boodskap van Christus doeltreffend oor te dra. Hulle beskik dikwels oor 'n diepgaande begrip van die Skrif en 'n oortuigende persoonlike geloofsgetuienis. Die primêre taak van 'n evangelis is om die Evangelie te verkondig aan diegene wat dit nog nie gehoor of aanvaar het nie, en hulle aan te spoor tot bekering en geloof in Jesus Christus.
Herders (pastors) - 'n Herder is 'n geestelike leier wat verantwoordelik is vir die sorg, leiding en onderrig van 'n gemeente.
Leraars (teachers) - Die rol van 'n leraar is een van groot eer en verantwoordelikheid. Aan leraars word die taak toevertrou om God se waarheid oor te dra, ander in wysheid te lei en geestelike groei binne die gemeenskap van gelowiges te bevorder.
1 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:12 AFR53
om die heiliges toe te rus vir hulle dienswerk, tot opbouing van die liggaam van Christus,
Om die heiliges toe te rus beteken om alle gelowiges voor te berei en te bemagtig vir hul bediening en diens binne die kerk.
Hierdie konsep maak deel uit van 'n groter prentjie waar die kerk as die liggaam van Christus beskryf word met die lede van die kerk wat elkeen hul gawes beoefen.
Die doel om die heiliges toe te rus, is om Christus se liggaam op te bou, sodat elke lidmaat in geloof groei, volwasse word en floreer tot op die punt waar hulle ander kan dien.
Namate elkeen 'n genadegawe ontvang het, moet julle mekaar daarmee dien soos goeie bedienaars van die veelvuldige genade van God. As iemand spreek, laat dit wees soos woorde van God; as iemand dien, laat dit wees soos uit die krag wat God verleen, sodat God in alles verheerlik kan word deur Jesus Christus, aan wie die heerlikheid en krag toekom tot in alle ewigheid. Amen. I PETRUS 4:10-11 AFR53
Namate gelowiges verenig in geloof en kennis van Christus, groei die hele kerk saam as een liggaam.
totdat ons almal kom tot die eenheid van die geloof en van die kennis van die Seun van God, tot 'n volwasse man, tot die mate van die volle grootte van Christus; EFÉSIËRS 4:13 AFR53
In die Nuwe Testament verwys die heiliges nie na 'n elite groep Christene nie, maar na alle gelowiges. Paulus praat dus van die voorbereiding van elke lidmaat van die kerk. Geen lidmaat van die liggaam van Christus moet toegelaat word om in 'n stadium van geestelike onvolwassenheid te stagneer nie.
Want hoewel julle vanweë die tyd leraars behoort te wees, het julle weer nodig dat 'n mens julle die eerste beginsels van die woorde van God moet leer, en julle het weer behoefte aan melk en nie aan vaste spys nie. Want elkeen wat melk gebruik, is onervare in die woord van geregtigheid, omdat hy 'n kind is. Maar vaste spys is vir volwassenes, vir die wat geestesvermoëns besit deur die gewoonte geoefen, om goed van kwaad te onderskei. HEBREËRS 5:12-14 AFR53
Ons is almal geroep om saam te groei en te ontwikkel totdat ons die volle maat van Christus se karakter bereik. Elke gelowige—nie net geordende bedienaars en erkende leiers nie—is geroep om aktief deel te neem aan die bedieningswerk en die sending van die kerk.
sodat ons nie meer kinders sou wees nie wat soos golwe geslinger en heen en weer gedryf word deur elke wind van lering, deur die bedrieëry van die mense, deur sluheid om listiglik tot dwaling te bring; EFÉSIËRS 4:14 AFR53
Om die waarheid in liefde te spreek aan gelowiges sowel as aan ongelowiges.
maar, terwyl ons in liefde die waarheid betrag, in alles sou opgroei in Hom wat die Hoof is, naamlik Christus, EFÉSIËRS 4:15 AFR53
Alle gelowiges moet een doelwit he, en dit is om die liggaam van gelowiges toe te rus vir die gebruik van hul gawes, sodat die kerk in sy doel kan slaag, om in alle opsigte te groei na Christus toe. Soos elkeen sy funksie vervul, bou die liggaam homself op in liefde.
uit wie die hele liggaam — goed saamgevoeg en saamverbind deur die ondersteuning wat elke lid gee volgens die werking van elke afsonderlike deel in sy mate — die groei van die liggaam bevorder vir sy eie opbouing in liefde. EFÉSIËRS 4:16 AFR53
2 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:17 AFR53
Dit sê en betuig ek dan in die Here, dat julle nie meer moet wandel soos die ander heidene ook wandel in die verdwaasdheid van hulle gemoed nie —
Paulus kontrasteer nou die nuwe lewe wat gelowiges in Christus het, teenoor die ou lewe van die wêreld.
Hy vermaan die Efesiërs om nie deel te hê aan die soort immorele lewenswyse wat die ongelowiges volg nie.
Ongelowiges het 'n heel ander ingesteldheid as diegene wat deur Christus gered is. Paulus beskryf daardie benadering as sinneloos. Uiteindelik het die doelwitte van ongelowiges geen sin of doel nie.
Hierteenoor leef gelowiges met 'n duidelike doel - om God te verheerlik deur dissipels te maak. Dit sluit persoonlike geestelike volwassenheid, diens aan ander, evangelisasie en aanbidding in. Hierdie aktiwiteite is nie slegs vir individue bedoel nie, maar vir die kerk as 'n familie.
Die ingesteldheid in antieke tye was meer kollektief as individualisties, soos wat vandag in Westerse kulture die geval is. Die meeste aktiwiteite, insluitend geestelike groei, het gesentreer rondom gesinne en groepe.
Paulus sê dat ongelowiges se verstand verduister is en dat hulle van die lewe van God uitgesluit is as gevolg daarvan.
Hulle dink hulle verstaan die wêreld en hulleself, maar hulle het geen benul nie. Hulle besef nie hoe ver hulle van God af is nie. Hulle besef nie dat hulle hul vertroue stel in 'n wêreld wat vernietig gaan word nie, en hulle het geen hoop om die ewige straf wat by die dood op hulle wag, te vermy nie.
Die ongelowige se sonde verhard hul hart teen die liefde van God. Daarom ignoreer hulle die Evangelieboodskap, selfs wanneer dit hulle bereik. Slegs as en wanneer die Here kies om met Sy Woord tot in hul hart deur te dring, kan hulle uit hierdie geestelike sluimering wakker gemaak word.
mense wat verduisterd is in die verstand en vervreemd van die lewe van God deur die onkunde wat in hulle is vanweë die verharding van hulle hart; EFÉSIËRS 4:18 AFR53
Ongelowiges kom by ‘n punt waar hulle ongevoelig of afgestomp raak vir sondes. Hulle kan verkeerde dinge doen sonder dat hulle werklik oortuig is daarvan dat hulle verkeerd optree.
Sonde is nie net vernietigend nie, dit is ook verslawend en het soms tot gevolg dat ongelowges hulself aan onreinhede oorgee.
Ongelowiges raak ook gretig om die grense van menslike verdorwenheid te verskuif. Paulus gebruik hierdie uitdrukking as 'n algemene beskrywing eerder as om 'n langer, meer spesifieke lys van sondes op te stel.
wat ongevoelig geword het en hulle oorgegee het aan die ongebondenheid om in hebsug allerhande onreinheid te bedrywe. EFÉSIËRS 4:19 AFR53
Paulus het dikwels daarop gewys dat onreinheid vir God onaanvaarbaar is.
Daarom het God hulle ook in die begeerlikhede van hulle harte oorgegee aan onreinheid, om hulle liggame onder mekaar te onteer —. ROMEINE 1:24 AFR53
3 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:20 AFR53
Maar julle het Christus nie so leer ken nie,
Paulus het die Efesiërs pas herinner aan die sonde en die stryd waarmee ongelowiges worstel, en hy stel 'n skerp teenstelling tussen 'n sondige lewe en die lewenswandel waartoe Christene in die wêreld geroep word.
Aangesien Paulus hierdie gemeente persoonlik ken, weet hy dat hulle in die waarheid van 'n Christelike lewenswyse onderrig is.
as julle ten minste van Hom gehoor het en in Hom onderrig is soos die waarheid is in Jesus: EFÉSIËRS 4:21 AFR53
Wat Paul hier sê is leersaam. Hy maak dit duidelik dat hierdie waarheid—'n veranderde lewe en vryheid van die mag van sonde—bedoel is vir diegene wat die evangelie gehoor en Christus leer ken het.
Soos in enige gemeente die geval is, is dit moontlik dat daar mense teenwoordig is wat Christus nie ken nie. Paulus wil dit duidelik stel dat sy woorde spesifiek vir gelowiges bedoel is. Dit gaan nie bloot daaroor om 'n goeie lewe te lei nie. Paulus koppel hier 'n mens se vermoë om anders as die sondige wêreld te leef, aan sy redding in Christus.
Verder herinner Paulus sy lesers daaraan dat Jesus die enigste waarheid is.
Jesus antwoord hom: Ek is die weg en die waarheid en die lewe; niemand kom na die Vader behalwe deur My nie. JOHANNES 14:6 AFR53
In hierdie brief noem Paulus die evangelie die woord van die waarheid.
in wie julle ook, nadat julle die woord van die waarheid, die evangelie van julle redding, gehoor het, in wie julle, nadat julle ook geglo het, verseël is met die Heilige Gees van die belofte, EFÉSIËRS 1:13 AFR53
Paulus beklemtoon dat die waarheid in liefde gespreek moet word.
maar, terwyl ons in liefde die waarheid betrag, in alles sou opgroei in Hom wat die Hoof is, naamlik Christus, EFÉSIËRS 4:15 AFR53
Later gee hy gelowiges opdrag om die waarheid met hul naaste te spreek,
Daarom, lê die leuen af en spreek die waarheid, elkeen met sy naaste, want ons is mekaar se lede. EFÉSIËRS 4:25 AFR53
en om die gordel van die waarheid vas te gord.
Staan dan vas, julle lendene met die waarheid omgord, met die borswapen van die geregtigheid aan, EFÉSIËRS 6:14 AFR53
Paulus verbind slegs Jesus—en nie die filosofieë van ongelowiges nie—met die waarheid.
Hoewel ongelowiges dikwels na waarheid soek deur middel van filosofie of ander menslike metodes, word die uiteindelike waarheid slegs in Jesus gevind, en nie in die gode en godinne van die menslike kultuur nie.
4 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:22 AFR53
dat julle, wat die vorige lewenswandel betref, die oue mens moet aflê wat deur die begeerlikhede van die verleiding te gronde gaan,
Paulus roep gelowiges op om bewustelik na 'n lewe te streef wat meer soos die van Christus is.
In Romeine 6:6 en Kolossense 3:9, praat Paulus oor die ou mens.
aangesien ons dit weet dat ons oue mens saam gekruisig is, sodat die liggaam van die sonde tot niet gemaak sou word en ons nie meer die sonde sou dien nie. ROMEINE 6:6 AFR53
Lieg nie vir mekaar nie, omdat julle die oue mens met sy werke afgelê het. KOLOSSENSE 3:9 AFR53
Die ou mens verwys na die ou lewenswyse van Christene voor hul bekering. Volgens Paulus het hierdie ou mens twee kenmerke:
Eerstens behoort die ou mens aan hul vorige toestand, en nie aan die huidige status as 'n kind van God nie. 'n Gelowige moet nie geassosieer word met dieselfde sondige praktyke waaraan hy of sy hom of haar voor die ontmoeting met Christus oorgegee het nie.
Tweedens word die ou mens gekenmerk aan boosheid wat voortspruit uit misplaaste en bedrieglike begeertes. Soos vorige verse aangedui het, gee ongelowiges hulself nie net aan sonde oor nie, dit lyk asof hulle gretig is om dieper en verder in sonde in te beweeg.
Dit is nie net skadelik vir hul verhouding met God nie, maar ook vir hul lewens en fisiese liggame.
en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang. ROMEINE 1:27 AFR53
Sonde is bedrieglik - dit laat ons dink dat dit wat werklik skadelik is, juis die beste vir ons is. Die woord vir ten gronde gaan of verderf hier is phtheiromenon, wat die idee van verrotting, agteruitgang, roes of besoedeling oordra. Sulke dinge is nutteloos, sonder enige waarde vir hulself of vir ander. Hierteenoor word gelowiges geroep om ander as nuttige dienaars van Christus te dien.
Hierdie temas kom dikwels in die Nuwe Testament voor, beide by Paulus en ander skrywers. Vals leraars word beskryf as mense wat verdorwe is.
En net soos Jannes en Jambres Moses teëgestaan het, so staan ook hierdie mense die waarheid teë, mense verdorwe in die verstand, onbetroubaar ten opsigte van die geloof. II TIMÓTHEÜS 3:8 AFR53
Gelowiges het die verderf wat in die wêreld heers vrygespring.
waardeur Hy ons die grootste en kosbare beloftes geskenk het, sodat julle daardeur deelgenote kan word van die goddelike natuur, nadat julle die verdorwenheid ontvlug het wat deur begeerlikheid in die wêreld is. II PETRUS 1:4 AFR53
5 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:23 AFR53
en dat julle vernuwe moet word in die gees van julle gemoed
Paulus wys nou hoe 'n Christen homself kan losmaak van die sonde en bedrog van sy vorige lewe, wat ook die ou mens genoem word.
Hierdie transformasie is slegs moontlik deur Christus,
Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie. EFÉSIËRS 2:8-9 AFR53
– vir diegene wat Hom as Verlosser leer ken het – en wanneer 'n persoon sy verstand en hart daaraan toewy.
as julle ten minste van Hom gehoor het en in Hom onderrig is soos die waarheid is in Jesus: EFÉSIËRS 4:21 AFR53
Paulus praat dikwels oor die belangrikheid daarvan om vernuwe te word, veral wat die denke betref.
En word nie aan hierdie wêreld gelykvormig nie, maar word verander deur die vernuwing van julle gemoed, sodat julle kan beproef wat die goeie en welgevallige en volmaakte wil van God is. ROMEINE 12:2 AFR53
en julle jul met die nuwe mens beklee het wat vernuwe word tot kennis na die beeld van sy Skepper, KOLOSSENSE 3:10 AFR53
Dit is 'n kragtige en voortdurende aspek van ons verhouding met Christus.
Daarom gee ons nie moed op nie, maar al vergaan ons uiterlike mens ook, nogtans word die innerlike mens dag ná dag vernuwe. II KORINTHIËRS 4:16 AFR53
nie op grond van die werke van geregtigheid wat ons gedoen het nie, maar na sy barmhartigheid het Hy ons gered deur die bad van die wedergeboorte en die vernuwing deur die Heilige Gees. TITUS 3:5 AFR53
Paulus se naaste parallel met hierdie konsep word in Romeine 8 gevind.
Want die wat vleeslik is, bedink vleeslike dinge, maar die wat geestelik is, geestelike dinge. ROMEINE 8:5 AFR53
Die gelowige word geroep om deur die Gees te lewe deur sy of haar gedagtes te rig op dit wat goddelik is. Dit sluit die gelowige se gedagtes en dade in. Diegene wat dit doen, is na die beeld van God geskep.
en julle met die nuwe mens moet beklee wat na God geskape is in ware geregtigheid en heiligheid. EFÉSIËRS 4:24 AFR53
6 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:25 AFR53
Daarom, lê die leuen af en spreek die waarheid, elkeen met sy naaste, want ons is mekaar se lede.
Die tweede helfte van die brief aan die Efesiërs is bedoel om prakties van aard te wees. Dit gaan oor die uitleef van die gedagtes wat Paulus in die vorige gedeeltes uiteengesit het.
Die gebruik van die woord daarom sluit by hierdie tema aan. Die woord daarom dui aan dat dit wat pas geleer is, regstreeks lei tot die gevolgtrekking wat daarop volg.
In vorige verse het Paulus sonde beskryf as iets wat beide verderflik en bedrieglik is. Aangesien Christene geroep word om 'n lewe te lei wat duidelik verskil van hoe ons voor ons redding geleef het, kom Paulus tot die slotsom dat die nuwe mens ook die aflegging van leuens en onwaarheid behels. Dit beteken dat ons nie onsself moet bedrieg, oneerlik moet wees of slinks moet optree in ons Christelike lewe nie.
In Jesus is daar geen onwaarheid nie.
Hy wat uit homself spreek, soek sy eie eer; maar Hy wat die eer soek van dié Een wat Hom gestuur het, Hy is waaragtig en daar is geen ongeregtigheid in Hom nie. JOHANNES 7:18 AFR53
Die beoefening van onwaarheid word verbind met ongelowiges wat straf sal ontvang.
Maar buite is die honde en die towenaars en die hoereerders en die moordenaars en die afgodedienaars en elkeen wat leuens liefhet en doen. OPENBARING 22:15 AFR53
Paulus leer sy lesers eerder om die waarheid in liefde te spreek, en beklemtoon sodoende die waarheid in hierdie vers.
maar, terwyl ons in liefde die waarheid betrag, in alles sou opgroei in Hom wat die Hoof is, naamlik Christus, EFÉSIËRS 4:15 AFR53
Die verwysing na die naaste kan dui op die Bybelse opdrag om jou naaste lief te hê soos jouself.
En die tweede wat hiermee gelykstaan: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. MATTHÉÜS 22:39 AFR53
Paulus se rede vir hierdie opdrag berus gedeeltelik op die verhouding wat gelowiges met mekaar het.
Paulus gebruik dikwels die menslike liggaam as 'n beeld vir die kerk, die liggaam van Christus.
Want net soos die liggaam een is en baie lede het, en al die lede van die een liggaam, al is hulle baie, een liggaam is, so ook Christus. Want ons is almal ook deur een Gees gedoop tot een liggaam, of ons Jode of Grieke is, slawe of vrymanne; en ons is almal van een Gees deurdronge. Want ook die liggaam is nie een lid nie, maar baie. I KORINTHIËRS 12:12-14 AFR53
As gelowiges moet ons mekaar goed behandel, omdat ons aan mekaar behoort en uiteindelik een liggaam vorm.
7 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:26 AFR53
Word toornig en moenie sondig nie; laat die son nie ondergaan oor julle toorn nie;
Die lys van praktiese opdragte waarmee Paulus in vers 25 begin het, gaan voort deur die onderwerp van woede aan te spreek.
Paulus leer dat woede nie noodwendig verkeerd is nie. Woede op sigself is nie sonde nie en daar is dinge waaroor Christene kwaad behoort te wees.
God het woede teenoor Moses gespreek.
Toe ontvlam die toorn van die HERE teen Moses, en Hy sê: Is jou broer Aäron, die Leviet, nie daar nie? Ek weet dat hý goed kan praat. En hy gaan ook al uit om jou te ontmoet, en as hy jou sien, sal hy bly wees in sy hart. Jy moet dan met hom spreek en die woorde in sy mond lê. En Ék sal met jou mond en sy mond wees en julle leer wat julle moet doen. EXODUS 4:14-15 AFR53
Jesus het beheerde woede getoon toe Hy die tafels van die tollenaars omgegooi het.
En die pasga van die Jode was naby, en Jesus het opgegaan na Jerusalem. En Hy het in die tempel gevind die wat beeste en skape en duiwe verkoop, en die geldwisselaars wat daar sit. En Hy het 'n sweep van toutjies gemaak en almal uit die tempel uitgedrywe, ook die skape en die beeste, en die kleingeld van die wisselaars het Hy uitgegooi en hulle tafels omgekeer. En vir die duiweverkopers het Hy gesê: Neem daardie dinge hier weg; moenie die huis van my Vader 'n handelshuis maak nie. En sy dissipels het onthou dat daar geskrywe is: Die ywer vir u huis het my verteer. JOHANNES 2:13-17 AFR53
Onbeheerde woede lei egter vinnig tot verkeerde dade. Om kwaad te wees, is nie 'n verskoning om te sondig nie. Selfbeheersing is nodig om woede op 'n Godvererende wyse te kanaliseer.
Paulus bied een manier om woede te beheer: moet nie toelaat dat woede onopgelos bly nie.
Die fokus is nie op die letterlike sonsondergang nie, asof daar 'n spesifieke tyd van die dag is wanneer alle ergernisse geïgnoreer moet word nie. Die punt is eerder dat 'n mens nie moet toelaat dat tyd verloop voordat jy woede hanteer nie. Gelowiges moet dit 'n prioriteit maak om woede te hanteer, anders kan bitterheid of 'n begeerte van wraak ontwikkel, wat tot meer sondige gedagtes en dade lei.
Woede kan 'n nuttige emosie wees, maar dit moet versigtig en vinnig hanteer word om te verhoed dat dit tot sonde lei. Woede is nie bedoel om mee te leef nie, maar slegs om hanteer te word.
Paulus se waarskuwing hier beweeg van die spesifieke kwessie van woede na die breër beginsel om nie vir Satan enige ingang tot ons lewens te bied nie.
en gee aan die duiwel geen plek nie. EFÉSIËRS 4:27 AFR53
Ons moet waak teen enige lewensgebied wat gebruik kan word om ons integriteit en ons getuienis vir Christus te skaad. Ons moet voortdurend op ons hoede wees.
Wees nugter en waaksaam, want julle teëstander, die duiwel, loop rond soos 'n brullende leeu en soek wie hy kan verslind. I PETRUS 5:8 AFR53
8 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:28 AFR53
Laat die een wat steel, nie meer steel nie; maar laat hom liewer arbei deur met sy hande te werk wat goed is, sodat hy iets kan hê om mee te deel aan die een wat gebrek het.
Om te verhoed dat die Duiwel 'n vastrapplek in ons lewens kry, hang deels af van ons praktiese optrede as gelowiges. In 'n groot stad soos Efese was diefstal waarskynlik aan die orde van die dag. Diegene wat nie deur middel van 'n ambag in hul eie onderhoud kon voorsien nie, het moontlik van diefstal geleef.
Dit het heel waarskynlik ook sommige van Paulus se lesers ingesluit voordat hulle tot geloof in Christus gekom het. Paulus se woorde sou vir hierdie individue persoonlik gevoel het toe hy geskryf het dat die dief nie meer moet steel nie. Die eerste stap was om op te hou met verkeerde dade, selfs al het dit beteken dat 'n mens jou lewe radikaal moes verander.
Paulus noem vervolgens twee positiewe veranderinge op hierdie gebied.
Eerstens is die praktiese oplossing vir die dief redelik eenvoudig - werk en verdien 'n inkomste en moet nie steel nie.
Tweedens beklemtoon Paulus dat diefstal meer behels as net die neem van fisiese voorwerpe van ander. Werk wat gedoen word, moet eerlik wees. Diegene wat oneerlike bedrieërs was, was net soseer diewe as diegene wat vrugte uit oop mandjies gesteel het. Die dief moet nie meer lieg of ander manipuleer nie, maar self werk om in sy eie behoeftes te voorsien.
Soos altyd, beskou Paulus Christelike gedrag in die lig van hoe dit ons in staat stel om iets vir ander te doen. In hierdie geval stel 'n eerlike bestaan 'n gelowige in staat om dit wat hy besit, te deel met diegene wat nie in hul eie onderhoud kan voorsien nie. Die Here skep groot vreugde daarin wanneer iemand wat voorheen ander uitgebuit het, leer om eerder in ander se behoeftes te voorsien.
Paulus beweeg van 'n teenstelling tussen diefstal en harde werk na 'n vergelyking tussen verderflike en bemoedigende spraak.
In albei gevalle is sy doel om te verduidelik hoe Christene doelbewus moet probeer om anders te leef as in die tyd voor hul redding. Net soos diefstal met ongelowiges geassosieer word, word verderflike taal ook verbind aan diegene wat nie vir Christus ken nie.
Laat daar geen vuil woord uit julle mond uitgaan nie, maar net 'n woord wat goed is vir die nodige stigting, sodat dit genade kan gee aan die wat dit hoor. EFÉSIËRS 4:29 AFR53
In plaas daarvan om verderflike of negatiewe taal te gebruik, gee Paulus twee riglyne vir hoe ons moet praat.
Eerstens moet ons op 'n nuttige manier oor betekenisvolle dinge praat.
Tweedens moet ons praat op 'n manier wat pas by die situasie waarin ons verkeer. Wat in die een omstandigheid heeltemal aanvaarbaar mag wees, kan in 'n ander onbeskof of onvriendelik wees.
Die doel is om genade te betoon aan diegene wat na ons woorde luister. Ons moet nie ons eie gevoelens vooropstel nie, maar dit ons doel maak om ander deur ons woorde te help.
9 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:30 AFR53
En bedroef nie die Heilige Gees van God nie, deur wie julle verseël is tot die dag van verlossing.
Paulus sê volgende dat ons nie die Heilige Gees moet bedroef nie. Gelowiges kan die Heilige Gees bedroef deur ons sondige dade.
Dit bring verskeie belangrike gedagtes bymekaar. Dat geredde Christene steeds in staat is tot sonde en dat God wel omgee oor hoe ons leef nadat ons gered is.
Christene moet gedurig poog om godvresend te lewe. Ewige sekerheid is nie 'n lisensie om te sondig nie, want ware gelowiges wil nie die Verlosser bedroef nie.
In dieselfde trant herinner Paulus ons daaraan dat die Heilige Gees gelowiges verseël het vir die dag van verlossing. Paulus het hierdie gedagte van verseëling deur die Gees ook in Efesiërs 1:13 vir ons geleer.
in wie julle ook, nadat julle die woord van die waarheid, die evangelie van julle redding, gehoor het, in wie julle, nadat julle ook geglo het, verseël is met die Heilige Gees van die belofte, EFÉSIËRS 1:13 AFR53
Hierdie verseëling vind plaas op die oomblik van ‘n persoon se redding. Alhoewel ons die Heilige Gees kan bedroef, kan ons nie die Heilige Gees verloor nie.
'n Klassieke voorbeeld is die simbool wat met kerswas op 'n brief aangebring word. Dit impliseer beide veiligheid en identifikasie. Ons is deur die Heilige Gees gemerk in afwagting van die dag wanneer ons Christus sal ontmoet.
Ons hoef nie bang te wees om die Heilige Gees te verloor nie, maar ons behoort wel bang te wees om die Gees te bedroef.
Maar in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat ons liefgehad het. Want ek is versekerd dat geen dood of lewe of engele of owerhede of magte of teenwoordige of toekomende dinge of hoogte of diepte of enige ander skepsel ons sal kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus, onse Here, is nie. ROMEINE 8:37-39 AFR53
In die Skrif word daar gesê dat Jesus bedroef was, maar dit is die enigste plek waar daar melding gemaak word daarvan dat die Gees bedroef kan word.
En nadat Hy hulle rondom met toorn aangekyk het en tegelykertyd bedroef was oor die hardheid van hulle hart, sê Hy vir die man: Steek jou hand uit! En hy het dit uitgesteek, en sy hand is herstel, gesond soos die ander een. MARKUS 3:5 AFR53
In Jesus se geval is Hy bedroef a.g.v. die hardheid van hart van ander mense. Net so kan ons die Heilige Gees bedroef of teleurstel wanneer ons hardkoppig is en weier om God se wil in ons lewens te volg.
10 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:31 AFR53
Alle bitterheid en woede en toorn en geskreeu en lastering moet van julle verwyder word, saam met alle boosheid.
Paulus lys ses sondige gesindhede wat Christene doelbewus moet vermy.
1. Bitterheid - Bitterheid lei tot toorn... dit verhard die hart. Bitterheid is 'n gevestigde
vyandigheid wat die hele innerlike mens vergiftig. Die grondliggende oorsaak van bitterheid
is 'n onvergewensgesinde gees. Om te leer hoe om te vergewe en te vergeet, is een
van die geheime van 'n gelukkige Christelike lewe.
'n Bedevaartslied. Van Dawid. Kyk, hoe goed en hoe lieflik is dit dat broers ook saamwoon! PSALMS 133:1 AFR53
2. Woede - die Griekse term hier is ‘thymos’, wat dui op iets wat hewig, fel en hartstogtelik is. Dit kan tereg as woede-uitbarstings beskryf word. Woede wat so hoog oplaai dat dit ons beheer, en ons laat optree op 'n wilde of onbesonne wyse, is nie regverdige toorn nie, dit is grimmigheid.
3. Toorn - Paulus het dit duidelik gemaak dat nie alle woede sonde is nie. Tog word toorn hier genoem as iets wat ons moet aflê. Hoewel daar wel so iets soos regverdige toorn bestaan, is die soort gevoel tydelik, gebaseer op 'n spesifieke situasie en gewortel in 'n besef van geregtigheid.
Jesus se reiniging van die tempel is die klassieke voorbeeld hiervan.
Paulus verwys hier na die meer wêreldse soort woede wat voortspruit uit lewensfrustrasies. Dit is die aanhoudende woede wat 'n gewoonte word. Irritasies en ergernisse kan nie altyd vermy word nie, maar ons kan daaraan werk om die mate waarin ons woede in ons lewens uitdruk, te beperk.
4. Geskreeu - Hierdie term dui op geraas, rumoer en oproer.
Toe was daar 'n groot geroep, en die skrifgeleerdes van die party van die Fariseërs het opgestaan en heftig gestry en gesê: Ons vind geen kwaad in hierdie man nie; en as 'n gees met hom gespreek het, of 'n engel, laat ons nie teen God stry nie. HANDELINGE 23:9 AFR53
Gelowiges moet nie bekend staan as mense wat aanstootlik of oproerig is, moeilikheid maak of ander irriteer nie. Geskreeu word ook vertaal as twisgesprekke, en Paulus beklemtoon dat gelowiges 'n twisgierige gesindheid moet aflê.
5. Lastering - behels dat 'n mens valse, slegte dinge oor ander sê. Die begrip lastering sluit egter nie net leuens in nie, maar enige poging om ander op 'n ongepaste wyse af te kraak.
6. Boosheid - Die woord dra die betekenis van opsetlike skade of die voorneme om iemand leed aan te doen. Dit is die gesindheid wat aktief hoop om te sien dat ander skade of probleme ervaar.
Boosheid is die gesindheid wat tot wraak lei.
Moenie sê: Ek wil die kwaad vergelde nie! Wag op die HERE, dat Hy jou help. SPREUKE 20:22 AFR53
Moenie julle wreek nie, geliefdes, maar gee plek vir die toorn; want daar is geskrywe: Aan My kom die wraak toe, Ek sal vergeld, spreek die Here. ROMEINE 12:19 AFR53
Gelowiges moet nie bekend staan vir die kwaad nie, maar moet die kwaad deur die goeie oorwin.
Laat jou nie deur die kwaad oorwin nie, maar oorwin die kwaad deur die goeie. ROMEINE 12:21 AFR53
11 Oktober 2026
EFÉSIËRS 4:32 AFR53
Maar wees vriendelik en vol ontferming teenoor mekaar; vergeef mekaar soos God ook in Christus julle vergewe het.
Paulus se laaste vers in hierdie gedeelte bevat drie kort opdragte.
Eerstens sê hy uitdruklik vir sy lesers om vriendelikheid te betoon. Die fokus is nie bloot op algemene behulpsaamheid nie, Paulus dink spesifiek aan medelye met ander gelowiges in die gemeente.
Tweedens gebruik Paulus die Griekse woord ‘eusplanchnoi’, wat beteken om sagmoedig of vol ontferming te wees. Dit word soms ook vertolk as ‘n moedige of standvastige hart. Paulus fokus op die idee om simpatie te toon.
Gelowiges moet nie bekend staan vir 'n harde houding nie, maar eerder vir ontferming. Die verhaal van die barmhartige Samaritaan bied Christus se beeld van 'n lewe vol medelye teenoor ander.
Maar 'n sekere Samaritaan wat op reis was, het op hom afgekom; en toe hy hom sien, het hy innig jammer gevoel, en na hom gegaan, sy wonde verbind en olie en wyn daarop gegooi. Hy het hom toe op sy eie pakdier gehelp en hom na 'n herberg geneem en vir hom gesorg. En toe hy die volgende môre weggaan, haal hy twee pennings uit en gee dit aan die eienaar van die herberg en sê vir hom: Sorg vir hom, en enige onkoste wat jy nog meer mag hê, sal ek jou betaal as ek terugkom. LUKAS 10:33-35 AFR53
Derdens beveel Paulus sy lesers aan om mekaar te vergewe. Hierdie opdrag gaan gepaard met 'n verduideliking wat verwys na die vergifnis wat gelowiges van Christus ontvang het.
Toe kom Petrus na Hom en sê: Here, hoe dikwels sal my broeder teen my sondig en ek hom vergewe? Tot sewe maal toe? Jesus antwoord hom: Ek sê vir jou, nie tot sewe maal toe nie, maar tot sewentig maal sewe toe. MATTHÉÜS 18:21-22 AFR53
Vergifnis is 'n unieke kenmerk van die Christelike geloof. Die Skrif bevat dikwels herinneringe aan God se vergifnis teenoor ons. Die ‘Onse Vader’ vra byvoorbeeld vir God om ons van ons skulde te vergewe, soos ons ook ons skuldenaars vergewe het.
en vergeef ons ons skulde, soos ons ook ons skuldenaars vergewe; MATTHÉÜS 6:12 AFR53
Mattheus herinner ons daaraan dat die bloed van Jesus spesifiek vir baie vergiet is tot vergifnis van sondes.
Want dit is my bloed, die bloed van die nuwe testament, wat vir baie uitgestort word tot vergifnis van sondes. MATTHÉÜS 26:28 AFR53
Comments